Vijf fasen van acceptatie van verandering



Om te begrijpen waarom sommige organisaties met meer succes de toekomst tegemoet gaan dan anderen is het opvallend dat zij heel goed beseffen dat mensen vijf fasen doorlopen.

Een sterk staaltje van onze psyche. In vrijwel alle gevallen is er sprake van een cyclisch verloop; er ontstaat een 1) crisis, we ontkennen het omdat zekerheden dreigen weg te vallen. We blijven dansen op de vulkaan en critici worden de mond gesnoerd.
Vervolgens komt de 2) boosheid. ‘Hoe kon het ooit zover komen?’ Het management had moeten ingrijpen en we kijken vooral naar anderen. Dan volgt de fase om 3) het gevecht aan te gaan tegen de veranderingen die op komst zijn of lopen. Verworven rechten worden hardnekkig verdedigt, we zetten er een tandje bij en gaan over de orde van de dag. Bilaatjes worden belegt om de belangen door te spreken. Dan komt die ontslaggolf toch wel heel hard aan.
De organisatie komt terecht in een 4) depressieve toestand. Management wordt moe en het zoveelste model wordt weer geïntroduceerd. Mensen zijn apathisch, het is ieder voor zich en gelijkgestemden heulen samen. De eens zo geroemde teamgeest is ver te zoeken. Men blijft vechten tegen de verandering. Goede mensen dreigen weg te lopen of gaan weg omdat de sfeer niet te harden is. Tegen beter weten in hopen we dat het allemaal goed komt. Signalen uit de organisatie worden gebagatelliseerd of ontkend. Een gevoel van machteloosheid treedt verder in.. De feiten worden op tafel gelegd en er is geen excuus meer. Weerstand brokkelt af en we gaan langzaam aan over tot 5) aanvaarding en een gezond dosis realisme. Veelal geïnitieerd door het management en of belangrijke, invloedrijke personen binnen de organisatie. It' is new dawn, it's a new day, hele kleine stapjes, kleine succesjes worden geboek en gedeeld! '