Leiderschap in veranderingstrajecten



Verandering schreeuwt om leiderschap en wanneer dit niet gebeurt rent iedereen alle kanten op. Het gevolg? Er is een hoop rumoer en er gebeurt weinig.

Een van de lastigste uitdagingen voor een leider die verantwoordelijkheid in zijn team wil introduceren, is het aanmoedigen en het laten functioneren van het team als het primaire podium van verantwoordelijkheid. In sommige gevallen creëren sterke leiders op een terloopse manier een verantwoordelijkheidsvacuüm binnen het team, waardoor zij de enige zijn die overblijven om deze te nemen. Hierdoor ontstaat een situatie waarin teamleden ervan uitgaan dat het de leider is die anderen ter verantwoording roept. Het kan ook zo werken: een leider die geen verantwoordelijk neemt, niet het goede voorbeeld geeft, creëert hiermee een cultuur van ‘laissez faire. We zien regelmatig dat deze geen positieve effecten hebben voor MT’s die in een veranderingstraject zitten.’ Het is de bron van vertwijfeling en onzekerheid. Uit meerdere onderzoeken blijkt ook dat leiders die deze cultuur toestaan zowel de krachtigste als de zwakste niet stimuleert om de verantwoordelijkheid te nemen. Er ontstaat al snel verval, mede veroorzaakt door kliekvorming en toenemende rivaliteit.

Als de leider eenmaal een cultuur heeft geïntroduceerd, dan moet hij ook bereid zijn, als het team daarin faalt, te functioneren als scheidsrechter. Het is dus niet langer meer gebruikelijk dat MT-leden hun actiepunten niet klaar hebben of stukken niet worden aangeleverd. Duidelijk moet zijn dat de leider van het team zonodig niet zal aarzelen op te treden.